Projekt opowiada o emocjach, które latami zatrzymują się w gardle – niewypowiedzianych słowach, tłumionym sprzeciwie, połkniętym żalu i milczeniu, które z czasem zaczyna mieć ciężar fizyczny. Gardło staje się tu miejscem granicznym: pomiędzy tym, co czujemy, a tym, co jesteśmy w stanie wypowiedzieć.
Cykl fotografii pokazuje dłonie w różnym wieku – od najmłodszych, dziecięcych, przez dłonie dorosłych, aż po stare dłonie babci. Każda para dłoni w symbolicznym geście zaciska się wokół szyi. To nie jest akt przemocy, lecz metafora relacji najbliższych – rodziny, która jednocześnie daje bezpieczeństwo i bywa źródłem napięć, oczekiwań, milczenia i niewypowiedzianych historii. Z biegiem lat te historie odkładają się w ciele.
Projekt mówi o dziedziczeniu emocji i schematów komunikacji. O tym, jak uczymy się milczeć, zanim nauczymy się mówić. Jak przejmujemy lęki, wstyd i sposoby radzenia sobie z uczuciami od tych, którzy byli przed nami. Dłonie kolejnych pokoleń stają się wizualnym zapisem tego, co przechodzi z osoby na osobę – czasem troski, a czasem ciężaru.
„Psychosomatyczne gardło” to próba uchwycenia momentu napięcia pomiędzy potrzebą krzyku a odruchem powstrzymania głosu. To opowieść o ciele, które pamięta więcej niż słowa, i o milczeniu, które potrafi być przekazywane jak rodzinne dziedzictwo.
